Ik zag hier niet zoals de programmatekst zegt "een zoektocht naar de betekenis van schoonheid", maar een graduele deconstructie van de groeiende woede en frustratie van een jonge vrouw over hoe een mannelijk (en mogelijk sexistisch) schoonheidsconcept kruipend haar geest overneemt. Met groeiende onvrede tegenover haar eigen beeldschone lichaam tot gevolg... Eerst als brave marionet die in leuk historisch kostuum op een nostalgisch muziekje onder een gezellige volgspot een energetische maar hoekige foxtrot danst. Tweemaal, wrijf het er maar goed in. Dan als vrouw die haar lichaam wellustig maar virtuoos laat gaan op een stampend nummer in een mix van breakdance, en... paaldans. In een kostuum en onder een licht dat niet zou misstaan in een paaldanskeet. Het derde deel deconstrueert alles in een wervelwind: nondescript witte kledij, hectische dans die de vorige 2 delen samenvat als schurft onder de huid, een soundtrack die desintegreert en de vervormde voiceover als boze commentator. Licht dat steeds kwaaier en stroboscopischer wordt. De gestoorde, geniale videospiegel, zeven verhakkelde gelaten van Zoe, als geflipte reeks van Muybridge. Tot Zoe als terecht boze harpij ontploft recht in het gezicht van het publiek... Jawel, dit alles kwam binnen... De boodschap komt over hoor! Een pakkend verhaal overtuigend en meesterlijk gebracht.